رنگ و روی آتش

گاهی، رخدادی دروازه ی زندگی ما را می زند که سال ها پس آواز آن را می شنویم.و آنچه در زندگی من سال ها پیش، پیش آمد و زندگی ام را دگرگون کرد.و یک عمر در موردآن فکر کردم. نه ،بهتر است بگویم با یک شب سخن های کسی یک عمر زندگی کردم. اگر خواستم امروز این را بنویسم چیزیست که سال ها نتوانستم بنویسم و یا شاید توانایی اعتراف و نوشتن آن را نداشتم.اما آنچه مجبورم کرد بنویسم. آن گپ های پیر مرد بود. آن پیر مرد که هنوز در ذهن ام سخن می گوید و تصویر اش را در آیینه اندیشه ی خودم می بینم. آن روز، آن روز که زندگی سیاه ام را سفید کرد. و پس از این همه سال گمان می کنم هنوز در همان روستا استم و آن پیر مرد برایم سخن می گوید و پس این پیش میاید. آن روز پدرم گفت باید برویم به آن روستا.نمی خواستم آن جا بروم. اما خواه نخواه مجبور شدم بروم. شاید در کودکی هایم رفته بودم چیزی به یاد ندارم. اما آنچه می خواهم از آن روستا به یادبیاورم باز هم گپ های آن پیر مرد و چهره اش است. و او اکنون سال هاست که زیر توده های خاک خوابیده و دور از چهره های که همیشه از آن ها فرار می کرد،و از اندیشه هایشان متنفر بود. حتا وقتی می خواهم از راه آن روستا گپ بزنم و چیزی در ذهنم تصور کنم. مانند آیینه ی که کسی روی آن را برگرداند. به آن شب و آن پیر مرد می اندیشم. نیمه های شب وقتی به روی حویلی بزرگ قدم می زدم. از پشت حویلی صدای کسی میامد.شاید آرامش دهکده با باد هایش بود که صدا را می آورد. وقتی به آنجا نزدیک شدم، کسی در گوشه ی نشسته آتش روشن کرده بود و با خود چیزی می خواند. به طرف آتش رفتم، آتش کم کم چهره ی او را روشن می کرد. مردی بود شاید بیش از هفتاد یا هشتاد سال. کلاه به سر ، بدون ریش ، چهره ی روشن و دردو چشم اش فقط می شد عکس آتش را دید. با آن که چهره اش کاملن دگرگون شده بود.اما این چهره را دیده بودم، در قاب عکس سیاو سفیدی که در دیوار اتاق پدر بزرگم بود. با آن که این مرد را هیچ گاهی ندیده بودم که خانه ی ما بیاید، و چیزی هم از تصویر پدر بزرگم در ذهن نداشتم، جزآن عکس .اما آنچه در عکس بود.دومرد با بروت های پر پشت. چشمان سیاه به نقطه ی خیره شده بودند. و همین پیر مرد دست بر شانه ی پدر بزرگم گذاشته بود. مادرم می گفت پدر بزرگ ات هر روز دست به روی این عکس می کشید. و هیچ کسی را نمی گذاشت که نزدیک عکس برود وبه آن دست بزند. با این مرد سخن می گفت. می خندید و گاهی هم گریه می کرد. آرام نزدیک پیر مرد ایستاده شدم.پیر مرد دست اش را به سوی آتش برد. و پس بی آن که به من نگاه کند گفت: - عجیب چیزی است آتش، نه ؟ بی آن که پاسخی بدهم یا داشته باشم شانه بالا انداختم. خندید و با دست، چوب های آتش را با هم نزدیک کرد و اشاره کرد بنشینم. - می دانی چرا نیاکان ما به آتش احترام داشتند و همیشه آتش را روشن نگه می داشتند؟ کمی به خودم جرات دادم : آن ها آتش را می پرستیدند. و آتش خانه داشتند. پیر مرد خنده ی بلندی کرد - راستی فکر می کنی آن ها آتش را می پرستیدند؟ مهم نیست، مهم نیست می دانم به تو چنین گفته اند. به ما هم چنین گفته بودند. اما فکرکردی اگر آتش نمی بود انسان ها چی می کردند؟ - شاید اما آن ها خدا را نمی شناختند و آتش را خدا گفته می پرستیدند. هنوز هم همه این گپ را می گویند. - پیر مرد سرش را تکان داد. نه، هیچ وقت. آن ها فقط می دانستند آن چه زندگی پس از آن ها را می تواند تغیر بدهد، آتش است.وآن ها با روشن نگه داشتن آتش فقط می خواستند ما بدانیم که آنچه پس از این می تواند زندگی ما راتغیر بدهد آتش است. تو امروز با موتر این جا آمدی. اگر آتش نمی بود آن قطعه های آهن را با چه پیوند می زدند؟ و تو هیچ گاهی به این آسانی نمی توانستی اینجا بیایی. اگر آتش نمی بود انسان ها هرگز نمی توانستند به آنچه امروز دست یافته اند، برسند. نه این و اگر بخواهم تمام فلسفه ی آتش را برایت بگویم. باید تمام شب اینجا بیدار بشینی. اما یک چیز را برایت می گویم. پدران ما هرگز آدم های بیهوده و بی کاره نبودند.و بی اندیشه هیچ کاری نمی کردند . آتش فقط برای من و تو روشن نگه داشته می شد. تو با روشنایی آتش می توانی بر تاریکی پیروز شوی وبا بر افروختن روشنایی می توانی تاریکی های درون ات رانابود کنی. نیاکان ما مردم های ساده و دوست داشتنی بودند.آن ها مانند امروز دشمن یکدیگر نبودند. با آرامی زندگی می کردند. به یکدیگر احترام داشتند. به همه احترام داشتند. آن ها حتا حیوانات را دوست داشتند. و کشتن آن را نماد از پستی و ظالمی انسان می دانستند. آن ها خون خوار نبودند. وقتی حیوانی را نمی کشتند. پس زندگی انسان چقدر برایشان ارزش داشته خودت باید دانسته باشی . هیچ گاه به کسی توهین نمی کردند، کتاب های مقدس دیگران را نابود نمی کردند و نه هم شمشیر بر گردن دیگران می گذاشتند تا اندیشه های خود را بپذیرانند.و بگویند که آنچه ما می گوییم بپذیرید و یا کشته شوید. این ها فقط کوتاه ی بود از کار های آن ها. حتا اگر تو بگویی آن ها آتش را می پرستیدند با آن هم چنین انسان های بودند. و انسان که به زندگی و ارزش های دیگران اهمیت ندهند. چگونه می توانی آن ها را نیک بدانی. و برعکس، آن کسانی که این همه خوبی ها داشتند می توانند انسان های بدی باشند؟ سرفه اجازه نداد پیر مرد گپ هایش را ادامه بدهد.کمی خاموش ماند و دوباره آغاز کرد : کم بودیک عمر به اشتباه زندگی کنیم و برویم.دست اش را به سویم دراز کرد. کمک کردم از جایش برخیزد. آرام آرام روان شد بی آن که بدانم از پی او روان شدم. در اتاق پیر مرد آنچه دیدم باورم نمی شد. کتاب های زیادی در چهار گوشه ای اتاق انداخته بود. و کاغذ های زیادی به در و دیوار اتاق زده بود و بالای آن چیز هایی نوشته بود. کاغذ ها رنگ شان زرد گشته و نوشته های روی آن ها کمی رنگ رفته شده بود. و کمی از آن ها نیمه پاره روی دیوار بود. حدس زدم که شاید پیر مرد از روی نا امیدی آن ها را پاره کرده باشد. در گوشه ی اتاق همان عکس را دیدم. خودش بود و پدر بزرگم . پیر مرد بسته ی را به دستم داد. همان نوشته ها که پس از خواندن شان سال ها گشتم. تا مانند او چیزی بیابم. و یا چیزی بنویسم. اما... -این کتاب ها را من و پدر بزرگ ات با هم می خواندیم. و می خواستم با هم بنویسم و مانند نیاکان ما رسالت خود را تکمیل کنیم. با آن هم همین ها را که در دست تو است نوشتیم. اما هیچ گاه نتوانستیم به دست کسی بدهیم. اما من دیگر چند روزی بیش نیستم. با آن که بسیار می ترسم.این ها را به دست تو می دهم. خودش خیلی می خواست این ها را برای پدر ات بدهد. اما پدر ات چیزی از این ها نخواست و حتا از این کار بسیار خوشش هم نیامد.و مرگ او را همینقدر هم فرصت نداد که بتواند حتا برای تو چیزی بگوید.تا شاید پس از مرگ کمی آسوده بخوابد. نمی دانم تو با این ها چی می کنی. و نمی خواهم هم بدانم. اما این چیزی بود که هم مرا و هم پدر بزرگ ات را شکست داد تا پیام خود را به دیگران بگوییم. همان پدر بزرگ ات که هیچ گاه نتوانست بگوید مانند من یک آتش پرست شده بود.